De bibliotheek nu: een voorbeeld van een werkdag

Vandaag een dag voor reflectie waarbij ik ook weer eens de tijd neem voor een nieuw bericht op mijn blog. De gelegenheid is er vandaag: mijn man is met een vriend naar Amsterdam naarLife!Brandstof voor de geest. Dit wordt o.a. geboden (citaat)"Tijdens een dag vol presentaties, interviews en werkvormen, biedt LIFE! je helderheid in denken, praktische inzichten en inspiratie om het beste uit het leven te halen". Ter voorbereiding voor dit scherpen van hun geest heb ik bij alle filosofen die spreken (oa, Stine Jensen, Bas Haring en Ad Verbrugge die al ooit de Nuenense bibliotheek aandeden voor een lezing)artikelen geselecteerd uit de Krantenbank. We kwamen er gisteren ook achter dat een van de sprekers, René Gude, bij Pauw en Witteman aan de tafel zat. Interessante man met een heel bijzonder verhaal. Deze inleiding dient als een voorbeeld op mijn reflectie over de bibliotheek. De laatste tijd denk ik vaak aan de toekomst van ons instituut. Zoals heel veel kleine en middelgrote bibliotheken heeft ook onze bibliotheek een grote bezuiniging opgelegd gekregen: 50% minder subsidie, ingaande in 2013. Binnenkort moet 60% van de ruimte ingeleverd worden. De gemeente vindt dat een aantal zaken niet gesubsideerd hoeft te worden (ontmoetingsfunctie, lezingen, leeszaal).Ik ga nu niet filosoferen over de veranderende rol van de bibliotheek (van fysiek naar digitaal). In mijn kleine (beeld)verslag komt die al tot uitdrukking. De afgelopen week werkte ik op een doordeweekse dag in de frontoffice. In alle drukte heb ik een paar beelden opgevangen op mijn mobiel.De beelden laten zien dat een fysieke bibliotheek nog heel erg leeft. Ik vind de woorden van Ap de Vries (voorzitter VOB) die ik las in een bericht op het internet heel erg van toepassing op wat ik ervaar: "Bibliotheken zijn tegenwoordig bruisende centra van cultuur, multimediale ontmoetingsplekken, en plaatsen voor concentratie en reflectie en worden steeds vaker ‘de huiskamer van de stad (dorp)’ genoemd". Wat ik vastlegde in beelden in een één minuutopname

: een leeszaal vol met zich informerende lezers (van sommigen weet ik dat ze in de bijstand zitten en iedere dag de krant komen lezen), 2 kinderen die (verkleed als jongetjes uit een klas 100 jaar geleden) met de Wii bezig waren, een kind(7 jaar schat ik) dat zijn oma liet zien hoe je een boek over moppen zoekt, een jongeman die op het internet een baan aan het zoeken was, een moeder die voor haar kind (bekeek een digitaal prentenboek) een stapel prentenboeken had uitgezocht (en vertelde vol trots dat haar kind van pas 3 jaar oud zo'n mooie zinnen maakt omdat ze zoveel voorleest),een man die de afgelopen tijd iedere dag een boek uit de kast haalt en er stukken uit overschrijft in een schriftje, drie jongeren die huiswerk zaten te maken, en ouder echtpaar dat bij mij informatie kwam vragen over welke ereader ze het beste konden aanschaffen,tussen de kasten snuffelende kinderen en volwassenen, jongeren die een dvd uitzochten, zo maar binnenlopende toeristen (Nuenen is een "Van Gogh dorp") die onze tentoonstelling kwamen bekijken van amateurfotografen, het seniorweb (gehuisvest in de bibliotheek) hield inloopspreekuur.Zo kan ik nog wel even doorgaan over wat ik zag en meemaakte in die 3 uren werkervaring. Het stemt me dan ook best wel verdrietig dat door de keuze van de gemeente dat dit beeld binnenkort verdwenen zal zijn en we alleen nog maar een kleine fysieke plek hebben.

Herfst oktober 2012. Paddenstoelen in Nuenen

Gezien tijdens Musica Sacra in Maastricht: begeleiders van Ana Cali. Het geluid is niet zo best

http://youtu.be/rooXA98PSfQ

Voor Xenia. Hartelijke groeten uit Nuenen

Via facebook kwam ik in contact met Xenia. In de jaren zeventig woonde zij in Nuenen en volgde de bibliotheekopleiding. Ze liep stage in de bibliotheek in Nuenen waar ik toen hoofd was (zo heette dat toen nog). Waar ik helemaal verlegen van werd is haar opmerking enkele maanden geleden dat ik destijds een voorbeelfd voor haar was en dat ik haar inspireerde om voor het vak van bibliothecaris te kiezen. En geloof het of niet: werken in een bibliotheek is nog steeds een grote passie. Xenia werkt nu in Canada in een bibliotheek in Edmonton (Alberta) Canada. Ik beloofde haar een impressie te sturen van de Nuenense bibliotheek. Weliswaar van een andere locatie dan die zij kende. De collage geeft een beeld van van de vele functies die de bibliotheek heeft. Ook zijn 2 foto's te zien uit Canada waar we vorig jaar op vakantie waren (en ik nog niet wist dat Xenia daar woonde met haar gezin. Dus Xenia: bij deze. Volgens mij kun je de afbeelding aanklikken en vergroten (hoop ik)

Boeken uitlenen in een telefooncel

Geven en nemen in een telefooncel Het is misschien niet de meest logische plek om boeken te lenen: in een telefooncel. Maar iedereen moet gratis en overal kunnen lezen, vindt een aantal bewoners in de provincie Gelderland. Als antwoord op de vele sluitingen van reguliere bibliotheken hebben particulieren her en der kleine boekenhoekjes gecreëerd. Zo bestaat er al een 'boekenasiel', een speciaal huisje in een Nijmeegse voortuin. In het hutje staan 'zielige' boeken, zoals de initiatiefneemster het noemt. Boeken die anders eenzaam zouden verstoffen, eeuwig wachtend op een lezer. Nu worden ze meegepakt door buurtbewoners. In Beesd is een telefooncel volgepropt met dikke en dunne boeken. Iedereen mag ze pakken onder één voorwaarde: er moet ook een exemplaar worden teruggezet Krant: Trouw Datum: 27/06/2012

Thema-expositie bij de Buitenschilderdag Nuenen in juni 2012

Het is alweer een poosje geleden dat ik op mijn weblog een bericht heb geplaatst. Zolang dat ik bijna niet meer wist hoe het moet. Blijkbaar is er ook een aantal updates geweest: alles is veranderd. Uitvlooien vind ik leuk dus geen nood. Een probeersel: een collage plaatsen. Die laat een kleine selectie zien van de thema-expositie bij de Buitenschilderdag in Het Park in Nuenen. Na deze dag zijn de schildewerken verhuisd naar het atrium in de bibliotheek. Voor meer informatie

Josha Zwaan in Bibliotheek Dommeldal vestiging Nuenen in De Boekenweek 2012

Ter gelegenheid van De Boekenweek 2012 organiseerde Bibliotheek Nuenen een ontmoeting met Josha Zwaan. Ik had nog niet van de auteur gehoord totdat een medewerkster van de plaatselijke boekhandel me op haar attendeerde en me aanraadde haar boek "Parnassia" te lezen. Zij had haar ontmoet op Manuscripta. Na lezing van het boek durfden we het wel aan haar uit te nodigen. Ook omdat ik hoorde dat het promoten leidde tot veel positieve reacties in de boekhandel. En dat geldt ook voor Nederland: in februari verscheen al de 13e druk. In Duitsland verschijnt de Duitse vertaling van Parnassia in najaar 2012. Volgens de auteur wordt er ook gezocht naar een Hebreeuwse vertaler. In de informatie, te vinden op het internet,las ik dat Josha Zwaan al wel van jongs af aan verhalen schreef, maar toch een andere richting dan schrijver op is gegaan en Andragologie en sociale Pedagogiek studeerde. De tijd om serieus te gaan schrijven werd pas gevonden toen de kinderen groter werden. Zij startte met het schrijven van een roman en werkte tussendoor aan verhalen en essays. Zij schreef o.a. voor Trouw, De Volkskrant en Volzin. In 2010 verscheen haar debuutroman Parnassia. Schrijvers raken niet over de Tweede Wereldoorlog uitgeschreven en -gedacht. De laatste jaren is er veel aandacht voor kinderen die in deze tijd opgroeiden. Wie denkt dat het thema langzamerhand is uitgekauwd na boeken als Haar naam was Sarah van Tatiana de Rosnay en Het meisje dat verdween van Els Florijn heeft Parnassia van Josha Zwaan over het hoofd gezien. Uit de recensie: "Parnassia is een onthutsende roman die de lezer niet alleen de kwetsbaarheid van geluk vooral dat van kinderen laat zien en het haast onbereikbare geluk van onvoorwaardelijke liefde, maar de auteur wijst ook op het belang van het hebben van wortels. Mensen kunnen zich voor het verleden afsluiten, proberen opnieuw te beginnen, maar met afgebroken wortels stopt de groei, houdt je mens-zijn op te bestaan. Deze intrigerende roman reikt verder dan het thema oorlog . Lof voor de debutant". Bron: Reformatorisch Dagblad. De auteur is een rasverteller. De toehoorders luisterden geboeid en kwamen ook met veel vragen en opmerkingen. Er waren ook enkele Joodse vrouwen aanwezig. Een van hen bedankte Josha Zwaan publiekelijk voor het schrijven dit boek. Zij vertelde dat het op een mooie manier begrip kweekt voor het in haar ogen nog steeds negatieve beeld dat door velen van de Joden wordt geschetst. Ook vertelde zij dat het boek begrip bij haar eigen dochter had gekweekt voor hoe haar moeder de dingen zag. Een belangrijk thema in het boek is de moeder-dochterrelatie. Ook de andere aanwezigen (30, waren het unaniem eens: een prachtig boek, met 2 mooie verhaallijnen. Over een gegeven in de Tweede Wereldoorlog waar bijna niemand mee bekend was. Behalve de Joodse toehoorders.